Bukalemunlar

“Kendini kaybetmek” bir seçenektir. Arınabileceği kadar kirlenmeyi başaramayanların birçoğu, önce pigmentasyon sorunu yaşarlar. Ardından üzerlerindeki ayıplı bakışları fark etmeye başlarlar. Alınlarındaki stigma damgasını kazımaya çalışırlar; oysa bu, lekeleri ruhun her yerine dağıtan beyhude bir çabadır. Lady Macbeth etkisine kapılmaya başlarlar ve giderek çirkinleşirler. Ancak bu –onursuz olanlar için– büyük bir kimlik krizi demek değildir. Onlar her duruma adapte olabilirler. Bukalemunlar… Onlar için “kendini kaybetmek” artık bir seçenek değil, kaderlerinin kaçınılmaz dayatmasıdır. Bu güce başkaldıracak cesarete ve iradeye artık sahip değillerdir. Paramparça olana dek savrulmak, onların öngörülebilir sonudur.